قسمت تلخ ماجرا وقتيه كه به تلخ بودنش عادت كني

دايناسور

دنياي جالبيه
بد بودن حالت طبيعي مردم شده
اونقدر كه وقتي يه نفر يه بار مناسب برخورد مي كنه همه وحشت زده مي شن
قبلا جنون آني باعث اتفاقات محيرالعقول مي شد الان شعور آني
!!!در مورد نوع دائمي اش هم كه تا حالا هيچ نمونه اي مشاهده نشده

يكي منو آروم كنه

لعنت به اين وضعيت لعنتي
ماهور! من پتك تو رو مي خوام
مي خوام هر چي اطرافمه پودر كنم
فكر نكنيد كم آوردم
نه كم نمي آرم
آفريده نشده كسي كه من جلوش كم بيارم
...

تو اين مورد ديگه نميشه با من شوخي كرد

من اجازه نمي دم خراب بشه
من اجازه نمي دم خراب بشه
من اجازه نمي دم خراب بشه
من اجازه نمي دم خراب بشه
من اجازه نمي دم خراب بشه
من اجازه نمي دم خراب بشه
من اجازه نمي دم خراب بشه
من بهت اجازه نمي دم خرابش كني
من لهت مي كنم اگه پاتو از گليمت جلو تر بذاري
حتي فقط چند ميلي متر
من بهت اجازه نمي دم
من مثل قبل نيستم
من كسي رو كه بخواد جلوم وايسه پودر مي كنم
اگه باورت نمي شه امتحان كن ببين چجوري حالتو مي گيرم
من مي تونم
تو كه از هيچ كمتري

كعبه منم

:دلم نيومد كاملش رو ننويسم

مژده بده مژده بده يار پسنديد مرا

سايه او گشتم و اوبرد به خورشيد مرا

جان دل و ديده منم گريه خنديده منم

يار پسنديده منم يار پسنديد مرا

كعبه منم قبله منم سوي من آريد نماز

کان صنم قبله نما خم شد و بوسيد مرا

پرتو ديدار خوشش تافته در ديده من

آينه در آينه شد ديدمش و ديد مرا

آيينه خورشيد شود پيش رخ روشن او

تاب نظر خواه و ببين كاينه تابيد مرا

گوهر گم بوده نگر تافته بر فرق فلک

گوهری خوب نظر آمد و سنجيد مرا

نور چو فواره زند بوسه بر اين باره زند

رشك سليمان نگر و غيرت جمشيد مرا

هر سحر از کاخ کرم چون که فرو می نگرم

بانگ لک الحمد رسد از مه و ناهيد مرا

چون سر زلفش نكشم سر ز هواي رخ او

باش كه صد صبح دمد زين شب اميد مرا

پرتو بي پيرهنم جان رهاكرده تنم

تا نشوم سايه خود باز نبينيد مرا

كعبه منم

قبله منم

سوي من آريد نماز

كان صنم قبله نما

خم شد و بوسيد مرا

يه درياي صاف و آبي بعد از طوفان

گفتني ها رو گفتم
براي اولين بار
بدون هيچ ترسي
بدون اين كه فكر كنم بعدش چي ميشه
هر چي از دلم گذشت رو به زبون آوردم

چقدر خوبه كه هستي

شاه شوريده سران

گر من از سرزنش مدعيان انديشم
شيوه مستي و رندي نرود از پيشم

زهد رندان نو آموخته راهي بدهيست
من كه بد نام جهانم چه صلاح انديشم

شاه شوريده سران خوان من بيسامان را
زانكه در كم خردي از همه عالم بيشم

بر جبين نقش كن از خون دل من خالي
تا بدانند كه قربان تو كافر كيشم

اعتقادي بنما و بگذر بهر خدا
تا در اين خرقه نداني كه چه نادرويشم

شعر خونبار من اي باد بدان يار رسان
كه زمژگان سيه بر رگ جان زد نيشم

من اگر باده خورم ورنه چه كارم با كس
حافظ راز خود و عارف وقت خويشم

به مناسبت شب يلدا

رد پاي مهتاب
مي رود تا سر آن برکه آب
حال مهتاب خراب است خدايا درياب
چه عذابي است که او افسرده
نکند او مرده
ولي از غيب خبر مي رسدم
مه تو رفته به خواب
حال مهتاب خراب است خدايا درياب
ياد آن روز به خير

من اشتباه کردم
فقط چون به ف قول دادم صبر می کنم
من گفتم وقتی بشکنه دیگه هر جور بچسبونیش بازم معلومه که یه بار شکسته
حس تلخی دارم
خیلی تلخ
کاشکی این بازی رو شروع نمی کردم
نمی دونم
شایدم الان دیگه خیالم برای همیشه راحت بشه
لعنت به من
و به این احساس تلخ

ميدوني دوستت دارم . نقطه

...
ميشه ايندفعه نريم سر خط
من دلم مي خواد ادامه بدم
نمي خوام از اول شروع كنم
!!!

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

ولي مطمئنم نمي ذارم گذشته تكرار بشه

زندگي برگ بودن در مسير باد نيست
امنحان ريشه هاست

...اينو توي وبلاگ يكي از دوستاي يكي از دوستاي گذشته ام خوندم

نمي دونم چرا نمي ذارم اين خاطره ها گم شه

بر لحاف فلك افتاده شكاف

پنبه مي بارد از اين كهنه لحاف

هستي

و من بودنت رو باز هم حس مي كنم

:(

چقدر از شنيدن خبر فوت محمود علي قلي ناراحت شدم

گفتن سرطان ريه داشته

تف به مملكتي كه نشه توش نفس كشيد

وقتي تو به نماز مي ايستي من چونان به تو مي نگرم كه گويي تو تنها مخلوق مني

و تو همچنان در انديشه خدايان ديگري

...

دیر اومدی ای رفته
طعمت از دهن افتاد
دل، دلزده شد از تو
آهنگ تو رفت از یاد

من نگاهم ديگه دنبال تو نيست
دلمو پس مي گيرم مال تو نيست
...