اگه قول می دین كه جواب مي دين، سوال رو بخونین. اگر هم نه اصلا سوالمو نخونیدش
یه سوال می پرسم ازتون قول بدین جواب بدینش، می خوام جوابشو بدونم.قول می دین؟

ديروز موهامو تقريبا 25 سانتي متر كوتاه كردم

فكر مي كنم آخرين باري كه موهام اينقدر كوتاه بود حداقل 10 سال پيش بود. توي آينه نگاه مي كردم ديگه خودمو نمي شناختم . حس مي كنم كه خيلي تنوع طلب شدم. نمي دونم علتش چيه، شايد به خاطر عدم رضايت درونيه و من چون نمي تونم درونمو عوض كنم اينقدر به ظاهرم گير ميدم ،‌شايدم از بيكاريه

:))

ديروز تولد وبلاگم بود

مبارك باشه
به همين مناسبت طي يك عمليات انتحاري براي دومين بار لازانيا پختم
سه تا انگشت دست راستم و مچ دست چپم رو هم سوزوندم

:)))

قديما چوپون ها واسه اينكه گوشفنداشون رو بشناسند روشون داغ مي زدند
وقتي اتومبيل اختراع شد براي اينكه مدلش معلوم بشه روش آرم گذاشتند
وقتي يه پكت توي شبكه مي خواد مسير يابي بشه كد گذاري مي شه
...

من حالم خوبه :)) فكركنم دارم از كثرت به وحدت مي رسم

يك ماه از آزادي من مي گذره

خدايا دوستت دارم

عشق واقعي تنهايي را به يگانگي مبدل مي سازد

اگر ديگري را دوست مي داري، اگر مي خواهي ياريش كني، كمك كن تا يگانه شود

نبايد او را اشباع كني. تلاش نكن با حضور خود بگونه اي او را كامل كني

ديگري را كمك كن تا يگانه شود

چنان سيراب از وجود خود كه نيازي به حضور تو نباشد

...

اوشو

يه حرف كاملا تكراري

زندگي يعني انتخاب. بارها و بارها در هر روز انتخاب مي كنيم، انتخاب هاي كوچيك و بزرگ، بعضي وقتا فكر مي كنيم تصميمي كه مي گيريم خيلي مهم هست و حتما توي زندگيمون تاثير عميقي داره، بعضي وقتا هم كاملا برعكس.
ولي جالبه كه تا الان اتفاق هاي بزرگ زندگيم نتيجه انتخابهايي هستش كه اصلا فكر نمي كردم مهم باشه
مثلا وقتي ترم 7 ليسانس بودم توي خذف و اضافه درس مهندسي نرم افزار رو انتخاب كردم فقط به خاطر اين كه روز كلاسش برام مناسب بود با اين كه شنيده بودم استادش اصلا جالب نيست. همون روز رفتم سر كلاس. جلسه سوم بود فكر كنم و مهلت انتخاب موضوع پروژه تا همون روز بود، شاياي عزيز (همون استاد مهندسي نرم افزارم) در مورد يه پروژه خارج از دانشگاه صحبت كرد و گفت هر كس مي خواد بعد از كلاس بياد در موردش صحبت كنيم. منم كه موضوع پروژه نداشتم بعد از كلاس رفتم پيشش و از هفته بعد كار روي پروژه رو شروع كردم. موضوع كارمون در رابطه با تز دكتراي شايا بود. توي همون شركت استخدام شدم و حدود 3 سال كار كردم. با اين كه بيشتر از يكساله كه ديگه اونجا نيستم ولي بهترين دوستم "ماهور" رو از همون جا دارم. الان هم موضوع پايان نامه ام در رابطه با همون پروژه است. شايا از كسايي بود كه بيشترين تاثير رو توي زنگي من داشت. هنوزم بهترين دوران كاري من وقتي بود كه اون مدير من بود. حتي بدون اين كه خودم بخوام توي بقيه تصميمات من توي زندگي موثر بود. اون تشويقم كرد كه براي فوق درس بخونم و الان
...
فقط مي تونم كنار بنشينم و به زندگي كه داره مي گذره نگاه كنم
فكر مي كنم چقدر از اتفاقايي كه افتاده نتيجه تصميمات خودم بوده؟ واقعا ما داريم انتخاب مي كنيم يا همه چي طبق زمانبندي خدا در زمان خودش پيش مي ره؟

يه قصه تكراري

يه قصه تكراري ولي واقعي

يه پسري بود يه دخترو دوست داشت. اونقدر توي بيان احساسش كند پيش رفت كه وقتي يادش رفت دختررو دوست داره، دختره تازه بهش علاقمند شده بود. پسره فكر كرد كه چرا دختره زودتر از من خوشش نيومده بود و وقتي من دوستش داشتم دوستم نداشت و به من بي توجهي مي كرد، پس دليلي براي ادامه ارتباطش نمي ديد. دختره كه تازه دلبسته شده بود از اين كه مي ديد پسره ديگه مثل قبل بهش توجه نمي كنه خيلي دلش شكست. پسره خيلي زود يه رابطه جديد رو جايگزين كرد و سعي كرد به دختره بفهمونه كه تو اشتباه مي كردي كه قبلا منو تحويل نمي گرفتي. دختره هم كه اصلا سر در نمي آورد و نمي تونست قضيه رو براي خودش حل كنه هر روز بيشتر از قبل دلشكسته تر مي شد
.يك سال گذشت
وقتي چند روز از جشن عروسي دختره گذشته بود، پسره بهش زنگ زد. پسره از دلتنگيش گفت و از اينكه چه تصميم اشتباهي گرفته بوده و از اين كه الان چقدر پشيمونه

....

نتيجه گيري اخلاقي:شرايط هميشه ثابت نمي مونه تا ما هر وقت دلمون خواست از تصميمون پشيمون بشيم

از دفعه قبلي كه تصميم گرفتم با حسم نسبت به اشياء اطرافم مبارزه كنم تقريبا 2سال مي گذره
شايد تو هم حس كرده باشي
مي تونيم فرض كنيم كه هر چيزي انرژي داشته باشه و اين انرژي را به دو نوع مثبت و منفي تقسيم كنيم
حالا بعضي اشياء هستند كه به عللي انرژي منفي مي دن و اين انرژي منفي مي تونه كاملا قابل لمس باشه
اونقدر كه ديدن و نزديك شدن به اين اشياء رو سخت كنه

من همه چيزاي آزار دهنده اي كه سراسر انرژي منفي داشتند رو جمع كردم دور خودم و سعي كردم تربيتشون كنم كه ياد بگيرن چه جوري انرژي مثبت ساطع كنند
نتيجه اش خيلي جالب بود

بعد از مدتي (بيش از يك سال) تربيت شدند و من از بودن در كنارشون نه تنها اذيت نمي شدم بلكه از دوريشون دلتنگ هم مي شدم
الان كه بيش از 2 سال گذشته خيلي از اون اشياء جزئي از دكور اتاق من شدن

كار سختي بود و خيلي ازم انرژي گرفت ولي نتيجه اش عالي بود

مي دونم كه الانم اگه بخوام مي تونم
امروز اولين قدم رو برداشتم
خدايا بازم يه كوچولو كمكم كن

شايد يه نشانه باشه
نمي دونم

خيلي وقت بود كه سراغش نرفته بودم
يعني نسبت بهش حس بدي پيدا كرده بودم و هنوزم دارم
ولي
شايد اين يه نشانه بود كه بازم برم بهش سر بزنم
شايد

خدايا اين دفعه كه تصميم گرفتي حرف بزني يه كمي واضح تر بگو
اونقدر واضح كه در حد قدرت تشخيص من باشه
آخه نمي خوام بعدا جاي گله و شكايت باقي بمونه

دوستمو خيلي دوستش دارم

با اين كه نديدمش و باهاش حرف نزدم

ولي خيلي خوب حالشو مي فهمم

بازم مي گم:

اين دنيا خيلي خيلي كوچكتر از چيزيه كه ما تصور مي كنيم

نمي دونم وقتي توي بغلمي و با اون دستاي كوچولوت محكم به من چسبيدي من بيشتر احساس آرامش مي كنم يا تو؟

حس خيلي قشنگيه
خدايا متشكرم

گاهي لازم است آدمي با خدا منازعه كند. فاجعه، زماني به زندگي هر انساني راه مي يافت؛ اين فاجعه ممكن است نابودي يك شهر باشد، يا مرگ فرزند، يا اتهام بي دليل، يا بيماري كه آدم را براي هميشه فلج مي كند. در آن لحظه، خدا، انسان را به مبارزه مي طلبد و او را وامي دارد تا به اين سوال پاسخ بدهد

چرا محكم به اين هستي كوتاه و سرشار از رنج چسبيده اي؟ معناي تلاش تو چيست؟

كسي كه پاسخ اين سوال را نمي دانست، تسليم مي شد؛ اما كسي كه به دنبال معنايي براي هستي بود، احساس مي كرد كه خدا عادل نيست و سرنوشت خويش را به مبارزه مي طلبيد. در اين لحظه، آتشي از نوع ديگر، از آسمان فرود مي آمد… نه آتشي كه مي كشد، بلكه آتشي كه ديوارهاي كهن را از هم مي درد و امكانات واقعي هر انساني را بر او مي نماياند. ترسوها هرگز نمي گذارند قلبشان در اين آتش بدرخشد؛ فقط مايلند كه وضعيت جديد، هر چه سريعتر به وضعيت قبلي برگردد، تا بتوانند به زندگيشان ادامه بدهند و به همان شيوه مرسومشان فكر كنند. اما شجاعان كهنگي را در آتش مي انداختند و حتي به بهاي رنج دروني عظيم، همه چيز، حتي خدا را كنار مي گذاشتند و پيش مي رفتند

...

كوه پنجم پائولو كوئليو