کـجــاي ايـن جــنـگـل شــب

پنهون مي شي خورشيدکم

پشـت کدوم ســد ســکـوت

پـر مـي کــشــي چــکـاوکم

چرا بـه من شک مي کنی

مـن کـه مـنـــم بـرای تــو

لبـریـزم از عـشــق تــو و

سـرشــارم از هــوای تــو

دسـت کدوم غزل بـدم

نـبــض دل عـاشـقـمـو

پشت کدوم بهانه باز

پنهون کنم هق هقـمو

گـریه نمی کنم نـــرو

آه نمی کـشـم بشین

حرف نمی زنـم بمـون

بغض نمی کنم ببیـن

سفر نکن خورشیدکم

ترک نکن منو نرو

نبودنت مرگه منه

راهییه این سفر نشو

نـوازشــم کــن و بـبـیــن

عشق می ریزه از صدام

صدام کــن و ببـین که باز

غنچه می دن تـرانه هام

اگر چه من به چـشـم تو

کمـم قـدیمی ام گمـم

آتشـفشـان عـشـقـمـو

دریـــای پــر تـلاطــمــم

گـریه نمی کنم نـــرو

آه نمی کـشـم بشین

حرف نمی زنـم بمـون

بغض نمی کنم ببیـن

داريوش آلبوم راه من

ديروز با چند تا از دوستاي قديمي رفتيم آبعلي
خيلي خوش گذشت
چند بار خيلي بدجور زمين خوردم
صبح كه بيدار شدم تمام استخونهام درد مي كرد
ولي پشيمون نيستم

بايد ببيني دنبال چي هستي
هر چيزي هزينه اي داره
اگه واقعا مي خوايش بايد هزينه اش رو هم بپردازي

وقتي ريسك كردي و خطر رو قبول كردي
و اجازه دادي شجاعت سوار ترس بشه
و وقتي كه نتيجه اش رو ديدي
احساس شيرينيه
بي نهايت شيرين
خدايا كمك كن اين شيريني رو بچشم

در بيابان طلب گرچه زهر سو خطري است
مي رود حافظ بيدل به تولاي تو خوش

آن را كه تويي چاره

بي چاره نخواهد شد

به من شجاعت بده
كمكم كن
تنهام نگذاز
من نمي ترسم
به تو اعتماد دارم
به تو ايمان دارم
هر وقت صدات كردم جواب دادي
باور دارم كه فردا هم اگر صدات كنم جواب مي دي
نمي ترسم

درسته كه شناختي نسبت به فردا ندارم
درسته كه خيلي تار و مبهمه
ولي تو رو مي شناسم و اين براي من كافيه
خودمو به دستاي هميشه مهربون تو مي سپرم
تنهام نگذار

باده بگردان ساقيا

من از کجا پند از کجا باده بگردان ساقيا
آن جام جان افزاي را برريز بر جان ساقيا

بر دست من نه جام جان اي دستگير عاشقان
دور از لب بيگانگان پيش آر پنهان ساقيا

ناني بده نان خواره را آن طامع بيچاره را
آن عاشق نانباره را کنجي بخسبان ساقيا

اي جان جان جان جان ما نامديم از بهر نان
برجه گدارويي مکن در بزم سلطان ساقيا

اول بگير آن جام مه بر کفه آن پير نه
چون مست گردد پير ده رو سوي مستان ساقيا

رو سخت کن اي مرتجا مست از کجا شرم از کجا
ور شرم داري يک قدح بر شرم افشان ساقيا

برخيز اي ساقي بيا اي دشمن شرم و حيا
تا بخت ما خندان شود پيش آي خندان ساقيا

حالم كه خوبه

جاييم كه درد نمي كنه

با كسي هم كه دعوا نكردم

كسي كه ازم ناراحت نيست

اطرافيانم هم كه دوستم دارند

هم جام گرمه و هم دلم سيره

امتحانامم كه تموم شد

يكي بگه من چمه؟؟

وقتي از كسي هديه مي گيرم خوشحال مي شم
حتي اگر در ظاهر بي ارزش باشه يا حتي نامناسب

هر روز يه هديه است
خدايا
هر جوري كه بهم هديه بدي دوستش دارم
فقط مي گم شكر
شكر

يادش به خير

:دل من دير زماني ست كه مي پندارد

دوستي نيز گلي ست

مثل نيلوفر و ناز

ساقه ي ترد ظريفي دارد

بي گمان سنگ دل است آنكه روا مي دارد جان اين ساقه ي نازك را دانسته بيازارد

در زميني كه ضمير من و توست

از نخستين ديدار ؛ هر سخن هر رفتار

دانه هايي ست كه مي افشانيم؛برگ و باري ست كه مي رويانيم

آب و خورشيد و نسيمش مهر است

گر بدان گونه كه بايست به بار آيد

زندگي را به دل انگيزترين چهره بيارايد

آنچنان با تو درآميزد اين روح لطيف

!كه تمناي وجودت همه او باشد و بس

بي نيازت سازد از همه چيز و همه كس

زندگي گرمي دل هاي به هم پيوسته است

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است

در ضميرت اگر اين گل ندميده است هنوز

عطر جان پرور عشق؛گر به صحراي نهادت نوزيده است هنوز

دانه ها را بايد از نو كاشت

آب و خورشيد و نسيمش را از مايه جان خرج مي بايد كرد
!رنج مي بايد برد… دوست مي بايد داشت

فريدون مشيري