شكر

هر اتفاقي كه بيفته بهترين حالته

منتظرم
بهت حق ميدم
منتظرم
كي تموم ميشه نمي دونم
منتظرم
چقدر مونده تا منو ببخشي نمي دونم
منتظرم
مگه مي شه من بتونم فراموشت كنم
يا ديگه نخوامت
مگه قبلا تونستم كه الان بتونم
منتظرم
دل توي دلم نيست
لحظه ها مي گذره و من جا موندم
كسي منو صدا نمي كنه
كسي صداي منو نمي شنوه
منتظرم
تنهام
تلخم

منتظرم

مي دونم دارم تنبيه مي شم

بهم فرصت بده

دلم براش سوخت
خيلي
خيلي سريع و سرد باهاش خداحافظي كردم
تا جايي كه مي تونستم تند راه رفتم تا زودتر از ديدش خارج بشم
خيلي طول كشيد تا ديگه سنگيني نگاهشو حس نكردم
دوست نداشتم كسي با من اونطوري برخورد كنه
ولي نمي تونستم جور ديگه اي باشم

تو نمي توني حس منو درك كني
هيچكس نمي تونه
پس ازم نخواه برات توضيح بدم
آره تو درست مي گي
من يه ايراد بزرگ دارم نمي تونم حرفمو بگم
ياد نگرفتم نگراني هامو با كسي قسمت كنم

گفت اخلاقت بهاري شده
گفتم مگه بده
گفت من كه نگفتم بده، اينم قشنگه

نيكي پير مغان بين كه چو ما بد مستان
هر چه كرديم به چشم كرمش زيبا بود

مي دونم كه ازم رنجيدي
نازنينم مي دونم كه حق نداشتم اولين باري كه تو سال نو همديگرو مي بينيم اينطوري برخورد كنم
منو ببخش
به من حق بده
آشفتگيمو بفهم
حال من خرابه

تا ظن نبری که از غمانت رستم
یا بی تو صبور گشتم و بنشستم
من شربت عشق تو چنان خوردستم
کز روز ازل تا با بد سرمستم

تا پرده عاشقانه بشناخته ایم
از روی طرب پرده برانداختیم
با مطرب عشق چنگ خود در زده ایم
همچون دف و نای هردو در ساخته ایم

سال جديد داره مي ياد
هيچ راهي نيست
بايد قدم به قدم باهاش همراه بشم

مي خوام كهنگي ها رو دور بريزم
تو هم كمكم كن

باز آمدم چون عيد نو تا قفل زندان بشكنم
وين چرخ مردمخوار را چنگال و دندان بشكنم

هوس يه خواب راحت
خنده اي از ته دل
دويدن بي پروا
نقاشي روي ديوار
مزه ترش لواشك
دلشوره پيك شادي حل نشده
بوي اسكناس نو
شوق عيدي گرفتن

معصوميتي كه ديگه نيست
حال من خرابه
من براي نو شدن آماده نيستم
من هنوز با كهنه ها در گيرم

ما شاه جهانيم گدايي چه بود

واصل به خداييم جدايي چه بود

ياري كه در آيينه ما در نگرد

بيند كه تجلي خدايي چه بود

وقت آن آمد که من سوگندها را بشكنم

وقت آن آمد که من سوگندها را بشكنم
بندها را بردرانم پندها را بشكنم

چرخ بد پيوند را من بر گشايم بند بند
همچو شمشیر اجل پیوندها را بشكنم

پنبه‌ای از لاابالی در دو گوش دل نهم
پند نپذیرم ز صبر و بندها را بشكنم

مهر برگیرم ز قفل و در شکرخانه روم
تا ز شاخی زان شكر این قندها را بشکنم

تا به کی از چند و چون آخر ز عشقم شرم باد
کی ز چونی برتر آیم چندها را بشکنم

فكر كنم بيشتر از يك هفته شده باشه
هر چي سعي مي كنم بنويسم نمي شه
بارها نوشتم و پاك كردم
...
خيلي نگرانم
خيلي
...
بهش مي گم مي دوني داشتن يه تكيه گاه چقدر خوبه
مي گه دلت خوش باشه تا وقتي اوستا كريم هست
...
بازم شكر
بهش مي گم حس مي كنم خيلي ضعيف شدم
خيلي شكننده تر
مي خنده
...
كاشكي بدونه بودنش چقدر بهم دلگرمي مي ده
مي گم برام دعا كن
دعا كن اونجوري كه من مي خوام بشه
مي خنده مي گه دعا مي كنم اگه خيره پيش بياد
مي گم نه من به خير بودن و نبودنش كار ندارم
دعا كن همون جوري بشه كه من مي خوام
بازم مي خنده
با شيطنت مي گه پس من دعا مي كنم خير همون چيزي باشه كه تو مي خواي
...
بازم شكر