خدايا
دانايي به من بده
تا آنچه را كه نمي توانم عوض كنم بپذيرم
و شجاعت
تا آنچه را كه مي توانم تغيير دهم
و عقل
كه تفاوت اين دو را بفهمم

مي گه خسته شدم
صداي شكسته شدن مي آد
نفسهاي عميق مي كشم
سعي مي كنم به خودم مسلط باشم
دوست ندارم اشكامو ببينه
نمي فهمه منم خسته شدم

بغضمو قورت مي دم
سرمو مي ندازم پايين
نمي خوام صورتمو ببينه
تلخي داره همه وجودمو مي گيره
به خودم مي گم بايد قوي باشم

مزه تلخش هنوز زير زبونمه

فكر مي كنم كه اگر گذشته رو كاملا پاك كنم بازم تو رو انتخاب مي كنم يا نه؟
يعني اگر اصلا نشناسمت و الان براي اولين بار ببينمت چيكار مي كنم؟
...بازم انتخاب من مي موني يا

نتيجه گيري: دوره قاط زدگي من هنوز تموم نشده :)

دارم فكر مي كنم كه اگه اين حافظ نبود من چي مي نوشتم
خيلي جالبه كه به نفر 700 سال پيش حرفايي زده كه الان شرح حال منه
يا شايد بشه گفت بعد از 700 سال هنوز آدما و مشكلاتشون يه جورايي خيلي شبيه همند
ولي اگه بخوام راستشو بگم:
هميشه فكر مي كنم اگه حافظ حرفي زده براي اين بوده كه من امروز بخونم و لذت ببرم

مي دونم خيلي خودخواهانه است
به جاش حقيقتو دارم مي گم... خوب چيكار كنم من اينطوري فكر مي كنم
مي تونم دروغ بگم تا همه خوششون بياد
ولي
ديگه برام مهم نيست كه كي خوشش مياد و كي خوشش نمي آد
من اينطوريم ديگه
...
اگه بودي الان مي گفتي تو هنوز"من" داري
خوب اين يكيو ديگه قبول دارم
تسليم
!!!پس حداقل بهم اجازه بدين يه مدت قاط بزنم
...قول ميدم زود خوب شم

چي فكر كردي
كه ميتوني همه چي رو پيش بيني كني ؟
كه ميتوني به كسي اعتماد كني ؟
: چند بار بهت گفتند
آدمي در عالم خاكي نمي آيد به دست
عالمي ديگر ببايد ساخت وز نو عالمي
...
با مدعي مگوييد اسرار عشق و مستي
تا بيخبر بميرد در درد خود پرستي
...
عشقت به دست طوفان خواهد سپرد حافظ
چون برق از اين كشاكش پنداشتي كه جستي

...

صعب روزي بوالعجب كاري پريشان عالمي

سينه مالامال درد است اي دريغا مرهمي
دل ز تنهايي به جان آمد خدا را همدمي

چشم آسايش كه دارد از سپهر تيز رو
ساقيا جامي به من ده تا بياسايم دمي

زيركي را گفتم اين احوال بين خنديد و گفت
صعب روزي بوالعجب كاري پريشان عالمي

سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل
شاه تركان فارغ است از حال ما كو رستمي

در طريق عشق بازي امن و آسايش بلاست
ريش باد آن دل كه با درد تو خواهد مرهمي

اهل كام و ناز را در كوي رندي راه نيست
رهروي بايد جهان سوزي نه خامي بيغمي

آدمي در عالم خاكي نمي آيد بدست
عالمي ديگر ببايد ساخت وز نو آدمي

خيز تا خاطر بدان ترك سمرقندي دهيم
كز نسيمش بوي جوي موليان آيد همي

گريه حافظ چه سنجد پيش استغناي عشق
!كاندرين طوفان نمايد هفت دريا شبنمي