امروز سومين سالگرد ورود من به اين سازمانه
!اگه زنده بمونم تا 17 سال ديگه خودمو بازنشست مي كنم

مثل وقتيه كه يك تيكه يخ بزرگ تو دهانه پارچي گير كرده باشه كه تا نصفش آبه

چيزي براي نوشتن ندارم

فقط اينو مي نويسم كه عذاب وجدان نداشته باشم و نگيد چرا به وبلاگت سر نمي زني

اين روزا خيلي مشغولم

آرزوي زندگي توي يه كلبه وسط دهكده اي كه سالي يه كالسكه هم از توش رد نشه هر روز توي دلم پررنگ تر مي شه...

زندگي داره مي گذره و من هر لحظه بيشتر حس مي كنم كه زندگي نمي كنم