دلم تنگ شده براي تاب بازي زير يه آسمون پرستاره

همينطور كه تاب مي خورم آسمون رو نگاه كنم و شعر بخونم

مثل دوران كمرنگ كودكي

دلم يه چيزي مي خواد كه نمي دونم چيه...

بالاخره برفا آب شد و من و تو نرفتيم برف بازي

:(

نه ميشه باورت كنم
نه ميشه از تو رد بشم
نه ميشه خوب من بشي
نه ميشه با تو بد بشم
نه دل دارم كه بشكني
نه جون دارم فدات كنم
نه پاي موندن مني
نه مي تونم رهات كنم
نه مي تونه تو خلوتش
دلم صدا كنه تو رو
نه مي تونم بگم بمون
نه مي تونم بگم برو

يادته با هم از فرودگاه برمي گشتيم، اولين باري كه اين آهنگ رو با هم گوش مي كرديم... يادته چه جوري نگام مي كردي؟
پامو روي پدال گاز فشار مي دادم و بلند بلند مي خوندم و بغضمو قورت مي دادم

بعضي وقتا حس مي كنم غريبه اي كه هيچوقت نديدمش و اون سر دنياس از تويي كه كنارمي بهم نزديكتره و بيشتر منو مي فهمه
بعضي وقتا فكر مي كنم اين حس نا امني و ترسي كه توي رابطمونه خيلي خوبه، يعني بايد باشه تا قدر همديگرو بدونيم و قدر لحظه هايي رو كه با هميم... كه براي هم مهم بمونيم... كه تكراري نشيم... ولي خودت هم مي دوني كه هيچ چيز جاي آرامش رو نمي گيره... آرامشي كه من با تو تجربش نكردم

شاخه نازك درختها و لايه سفيد برف

خدايا اين نقاشي ها رو با مداد نوكي كشيدي كه اينقدر ظريفن؟

روز به روز بيشتربه اين حرف اعتقاد پيدا مي كنم كه هر كاري وقتي انجام مي شه كه زمان انجامش برسه
دو هفته روي يه موضوع كاري فكر كردم و نقشه كشيدم و الگوريتم درآوردم و باز فكر كردم و فكر كردم و فكر... و هر وقت كه مي اومدم برنامه اش رو بنويسم نمي شد، يه كار ديگه پيش مي اومد، تلفن زنگ مي زد، برف مي اومد، تشنه ام مي شد، گرسنه ام مي شد، بالاخره يه چيزي مي شد كه من نوشتن برنامه رو به بعد موكول مي كردم
پيش خودم فكر مي كردم اگه اين طور پيش بره اين پروژه اصلا انجام نمي شه
ديروز نيم ساعت مونده بود به ساعت نهار يه دفعه شروع كردم و نوشتم ونوشتم و نوشتم. اصلا باورم نمي شه كه تموم شده

البته هنوز تستش نكردم

پ.ن. هنوز زمان تستش نرسيده :))

خدايا كمك كن بهت اعتماد كنم

كمك كن يادم نره