واسه پرکشیدن من خواستی آسمون نباشی
حالا پرپر می زنم تا همیشه آسوده باشی
دیگه نه غروب پاییز رو تن لخت خیابون
نه به یاد تو نشستم زیر قطره های بارون
واسه من فرقی نداره وقتی آخرش همینه
وقتی دلتنگی این خاک توی لحظه هام می شینه
تو می ری شاید که فردا رنگ بهتری بیاره
ابر دلگیر گذشته آخرش یه روز بباره
ولی من می مونم اینجا با دلی که دیگه تنگه
می دونم هرجا که باشم آسمون همین یه رنگه
من رانندگي مي كردم و اشكم جاده رو تار مي كرد و تو گوش مي كردي... يادته؟
وقتي ناراحتيت رو مي بينم ديوونه مي شم، وقتي مي بينم كاري از دستم برنمياد، وقتي حس مي كنم نمي تونم كمكت كنم به هم مي ريزم، خدايا كمكمون كن، نذار دلسرد بشيم، خدايا منتظر معجزه ام! خيلي خيلي زود...
دكتر مي گفت تحمل نكن صبر كن! راست مي گفت من فكر مي كردم صبورم ولي نيستم، قبلا دوست داشتم اين روزها بگذره ولي الان دوست دارم اونقدر كش بياد تا اون روزي كه منتظرش بوديم بياد
اين تجربه رو دوست دارم. برخلاف چيزي كه فكر مي كردم (الحمدلله) طاقتم خيلي زياده و هنوز دوام آوردم، قبلاها كه مي خوندم مرتاضها با روزي 1خرما زندگي مي كنند فكر مي كردم نميشه ولي الان مي بينم ميشه. نكته جالبش اينه كه باز برخلاف تصورم اين غذا نخوردن نه تنها منو بيحال و خسته نكرده بلكه كاملا سرحالم سبك و پرانرژي و خوش اخلاق، ديگه صبحها خيلي راحت تر بيدار مي شم و شبها خسته نيستم، مغزم بهتر كار مي كنه، پوست صورتم كاملا فرق كرده و لپهام مثل دخترهاي دهات گل انداخته! توي اين شرايط قدر نعمت هايي كه هرروز مي خوردم رو ميدونم... دلم پر ميزنه براي اينكه فقط يه دونه برنج رو زير دندونام مزه مزه كنم... آهاي اونايي كه هر روز كلي از غذاتون رو دور مي ريزيد، من اگه خدا بودم پوستتونو زنده زنده مي كندم!
وقتي همه چي همونطور كه دوست داشتم با سرعت پيش مي رفت و خيلي نزديك شده بودم به آنچه كه مدتها منتظرش بودم ته دلم فكر مي كردم يه خوابه و تموم ميشه،فكر مي كردم مگه ميشه من اينهمه خوشبخت باشم!! ته دلم نگران بودم و بارها درمورد نگرانيم صحبت كردم
اينهمه نيروي منفي فرستادم و انتظار كشيدم براي بيدارشدن از رويايي كه دوستش داشتم و حالا بيدار شدم... خداي قادر من! نمي دونم چي برام مقدر كردي ولي مي دونم توي هر نفس كنارمي و مي دونم كمكم مي كني رويام زنده بشه
